"Yedi kişiyiz" dedi babam kasketi elinde, önündeki kâğıda bir şeyler yazan adama bakarak."
Hepimiz de iş görür vaziyetteyiz. Benle beraber altı da horanta." Bizi gösteren eli sesiyle birlikte havada asılı kaldı. Sonra da yazı yazan adamın önünde toprağa bakarak beklemeye başladı. Yorganımız, döşeğimiz, babam, biz, pazen entarim hep beraber ses etmeden beklemeye devam ettik.

Adı Kezban’dı.
Soğuk bir kış gününde, bize en yakın komşu evde dünyaya gelmişti. Köyümüzde doğan her çocuk gibi onun da adı, kulağına ezan okunarak konulmuştu. Sağlıklı, mutlu, bereketli, uzun bir ömür sürmesi için dualar edilmişti. Ne var ki ailesi yoksuldu. Çocukluk yılları, yokluklar, zorluklar içinde geçmişti. “Zihnî yetileri zayıf.” demişti köyde sağlık taraması yapan doktorlardan biri. “Herkes gibi günlük işlerini yapar ama bazen geç algılayabilir, göz önünden ayırmamak lâzım.” diye de eklemişti.

Beton zemine oturup dikkatlice, gaz ocağına gaz doldurdu. Dökülünce temizlenmesi zor oluyordu bu meretin. Hadi temizlemesi neyse de kokusu bir müddet gitmiyor insanın içini fena ediyordu. Kendisi bir yana, gaz yağı kokusundan Zehra çok rahatsız oluyor, uzunca bir süre yanına uğramıyordu. Doldurma işi bitince kibritle ocağı yaktı. Vita Yağ tenekesindeki katı yağdan bir kaşık alıp tencereye koydu. Yağın cızırdayarak erimesini seyretti dalgın dalgın. Zehra’nın sevdiği hamur çorbasını hazırlıyordu. Eli ayağı kalkmamasına rağmen oturup hamur kesmişti.

İçi çok sıkılıyordu. Yere göğe sığamıyor koca dünya dar geliyordu. Kızının her gün daha bir sarardığını görmek yüreğini tarif edilmez acılara boğuyordu.

İş arkadaşım Gazanfer, yirmi beş sene çalışmanın ardından emekliye ayrılmıştı. Emeklilik ikramiyesi ile herkes ev, araba, arsa alırken Gazanfer farklı bir alana yatırım yapmış, parasının tamamıyla hasat zamanı soğan almıştı. Kışın ortasında soğan fiyatları tavan yapınca yüzde yüz kâr ederek satmıştı. Eline geçen emeklilik primi altı ay sonra tam ikiye katlanmıştı.

Otuz yıl memurluk yaptıktan sonra, otuz bin lira prime tav olarak ben de emekli oldum.

Aldığım primin tamamıyla Gazanfer gibi soğan ticareti yapacak, emekli maaşımla da ihtiyaçlarımızı karşılayacaktım. Yuvarlak kafamdaki sivri zekâmla sağlam bir hesap yaptım: Otuz bin lira; birinci yıl altmış, ikinci yıl yüz yirmi bin, …..altıncı yılın sonunda nerdeyse iki milyona ulaşacaktı. Otuz yılın otuz bin lirası, altı senede iki milyon lira olacaktı.