DAÄž KRÄ°STALÄ°
Emel ŞAKACI   
Sen ey gül parmaklı şafak
Karanlık gecelerimin sonundaki aydınlık
Sabah çiylerinden yansıyan
Binlerce ışık demetinin altında parlayan dağ kristali
Altın kanatlı bir kelebek gibi kirpikleri titreyen
Göklere doğru narin sazlar gibi yükselen ey!
Çimenlerle kaplı yamaçlarda açmakta olan
Düğün otunun kokusu
Duru pınarların taze suyu
Gümüş yunuslar sarayından duyulan
Simbolin sesi
SonsuzluÄŸun sonundaki cennet
Ve cıvıl cıvıl öten ak sineli peri kuşu
Gel ey gül kokulu sevgili
Ateşe doğru uçan pervane gibiyim
Narin kanatlarım yanarsa üzülmez misin?
Uzan bana o gül parmaklarınla
Ab-ı hayatı sun bana
Amforandan süzülen dualarla
Â
(Avrasya Yazarlar Birliği Edebiyat Akademisi Şiir Atölyesi, 15 Ocak 2010)
Â
